Wereldlichtjesdag als eyeopener

Door Mariska Aarden-Sinack op 26 september 2019 19:03

Mijn eerste opdracht voor mijn opleiding tot Bekwaam Afscheidsfotografe was op Wereldlichtjes dag gaan fotograferen. Ik heb toen contact opgenomen met de organisatie van Wereldlichtjesdag in Evergem (België) en gaf aan waarom ik deze reportage wilde maken en dat ik dit uiteraard met discretie zou doen.

Wereldlichtjesdag, ik had er zelf nog nooit van gehoord. Deze dag wordt de 2e zondag van december gehouden en dan steken mensen over heel de wereld om 19.00 uur een kaarsje aan ter nagedachtenis aan overleden kinderen.

Ongeacht of ze nu jong of oud zijn geworden, of dat het al lang geleden is of niet. Deze bijeenkomsten zijn er om te laten voelen dat je niet alleen bent met je verdriet. Je gemis delen met anderen geeft troost. Gelukkig heb ik dat nog niet zelf van dichtbij meegemaakt… dacht ik toen.

Gedurende deze dag heb ik hele mooie persoonlijk gesprekken gehad met mensen. Ik voelde hun verdriet, maar ook hun troost. De mooie herinneringen, de liefde en warmte om me heen. Wat een voorrecht om dit mooie gevoel te mogen ervaren en bij deze emotionele, liefdevolle bijeenkomst aanwezig te mogen zijn en vast te leggen.

Wat een eyeopener: ik heb dit ook van dichtbij meegemaakt

En toen kwam bij mij pas het besef: ik heb heel veel jaren geleden tot 2x toe een jong iemand die in mijn hart zat verloren...

Olaf, 17 jaar, ging toch surfen met een oorontsteking en is waarschijnlijk onwel geworden. Ze vonden hem na 2 dagen zoeken. Ik was 13 jaar en ging die tijd regelmatig met zijn tweelingzus bij hun op de camping logeren. We kenden elkaar al vanaf de geboorte. Het is alweer zo’n 33 jaar geleden. En toch... afgelopen zondag kwam ik weer op die camping en toen ik de kreek zag, voelde ik een traan in mijn ogen komen.

Annemijntje, het eerste lieve dochtertje van mijn beste vrienden. Ze had het dodelijk dwerg-syndroom en heeft helaas maar 4 dagen mogen leven. Wat een dubbel gevoel was dat toen ze in mijn armen lag: vreugde dat ik haar mocht leren kennen, ze was zo vol leven, zo vinnig... en verdriet, omdat het de laatste keer was dat ik haar zou zien. Annemijntje zou nu zo’n 20 jaar zijn geworden, een jonge vrouw.

Rouwen was taboe vroeger

Hoewel ik aan zowel Olaf als Annemijntje nog vaak denk, heb ik die link dus ook nooit zo gelegd naar deze herdenking… tot nu.

En wat ik ook duidelijk is geworden door mijn gesprekken op Wereldlichtjesdag is dat daar vroeger nooit over werd gepraat. Je mocht je verdriet niet uiten, dat was taboe. Er was deze dag een lieve vrouw die nu pas, na 20 jaar eindelijk toekwam aan het verwerken van haar verdriet van haar gestorven zoon. Dit was de eerste keer dat ze iets voor kon lezen. Dat raakte me.

Wij als afscheidsfotograaf kunnen u helpen het bespreekbaar te maken

Meer dan ooit snap ik waarom ik deze kant opga, wat mij drijft. De taboe over de dood is in deze tijd gelukkig minder, mensen mogen rouwen en erover praten.

En hoewel mijn beste vrienden altijd heel open en goed over hun verdriet hebben kunnen praten, kunnen andere mensen dat juist niet. Iedereen is anders. Hoe vaak hebben ze niet meegemaakt dat mensen hun negeerden of botte dingen zeiden. Gewoon omdat deze mensen zich geen houding wisten te geven.

Het belang van het werk afscheidsfotograaf

Daarom is ons werk als afscheidsfotograaf zo belangrijk. Met een fotoboek als herinnering van het afscheid, wordt de drempel lager, begint soms juist het gesprek. Over de verwerking, de dag van afscheid van je dierbare, over zijn of haar leven en de mooie herinneringen. Een Bekwaam Afscheidsfotograaf legt de liefde vast, de troost, de mooie momenten die je vaak ontgaan die dag. Daarin zijn wij er voor u, om de mooie momenten die u soms ontgaan op zo’n dag “voor u te zien en vast te leggen”

Mariska Aarden-Sinack

Terug naar blog